maandag 18 maart 2013

Monday morning

Er gaat niets boven een lekkere kop koffie en een muffin om de maandag mee te beginnen...


donderdag 31 mei 2012

Let the sun shine!


Over 8 dagen zijn wij officieel ‘man-en-vrouw’. De zenuwen beginnen nu echt te komen. Er worden driftig draaiboeken in elkaar gezet en de ‘To Do’ lijstjes stapelen zich op. Dit zijn de laatste loodjes.
De ringen worden ingegraveerd, Ewout’s jacquet wordt vermaakt en mijn jurk is al aan zijn laatste doorpassessie toe. Alles moet perfect zijn voor de grote dag.
Nu maar hopen dat de weer goden ons goed gezind zijn. Laat die regen nu maar vallen, dan is het over een week uit de lucht. Dat is mijn filosofie.
Iedere avond hang ik panisch aan de lippen van Piet Paulusma als hij vertelt dat het ‘BBQ-weer’ voor morgen een 5 krijgt. Piet, als je dit leest: Het 'trouw-weer' voor 16 juni krijgt een 9! 
Nu maar hopen dat Piet mij niet in de steek laat...

maandag 14 mei 2012

Car & the Bachelors (part I)


Maanden lang verheugde ik mij op mijn vrijgezellenfeest.
Maar waar verheugde ik mij eigenlijk op?

Wanneer zou het zijn? Wie zouden er bij zijn? En wat zouden we gaan doen? Gingen we bonbon’s maken? Cupcakes versieren? Of werd het toch een workshop paaldansen? Het was een grote verrassing...
En verrast was ik toen ik zaterdag in de zon op het terras van café Daupine al mijn dierbaarste vriendinnen bij elkaar zag zitten.
Met de smoes ‘versiering inkopen’ was ik die dag door mijn ceremoniemeesters en getuigen naar Amsterdam gelokt.
We fietsten, voordat we versiering gingen inkopen, even langs het café omdat Dorien daar gister haar pinpas had laten liggen...
(een beetje dubieus verhaal, vond ik toen al)
Toen we daar aankwamen stond iedereen mij op te wachten met een ‘prachtige’ sluier voor op mijn hoofd, een sjerp met de tekst, ‘JA, IK WIL!’ erop, en een met tule versierde fiets speciaal voor mij, met achterop een grote niet te missen Mini-Mouse ballon!
Nadat ik volledig was aangekleed in deze bovenstaande uitrusting klom ik trots op mijn ‘trouw-fiets’ en reed achter de ‘leader’ aan naar de tweede verrassingslocatie. Tijdens de fietstocht werd er naar ons geclaxonneerd, en geroepen: “GEFELICITEERD”, en “BRUIDJUUUH”. (goeie teksten)
We fietsten door een soort industrie terrein, en ik begon mij lichtelijk zorgen te maken. Wat hadden we hier te zoeken?! Toen stopten we bij een gebouw waarop met grote letters stond: SOUNDWISE. Dat was leuk, maar daar werd ik natuurlijk niet heel veel ‘wiser’ van. Toen zag ik een bordje ‘Studio’ staan. Het zal toch niet...
We werden heel vriendelijk ontvangen door Maud Mulder (a.k.a. Maud van Idols!) en Bas van den Heuvel die toevallig ook Producer / pianist is voor o.a Gordon, LA The Voices, Marco Borsato, Glennis Grace en de Toppers. (Best wel cool).
We gingen met z’n allen een nummer in de studio opnemen!!!!! 
Waar overigens Shakira vorige week ook rondliep! 
(Ik doe verder helemaal niet aan 'name-dropping' ofzo)
Over het nummer zelf kan ik nog niets loslaten, gezien het feit dat dit vooralsnog mega geheim moet blijven, maar ik kan wel zeggen dat het super cool was om te doen.
Dit was echt een grote droom van mij. Als een popster in een professionele studio mijn eigen nummer opnemen. Iedereen zong mee, en het eindresultaat mag er zijn! Top 40, here we come...

zaterdag 5 mei 2012

aha erlebnis

Van sommige woorden moet je de betekenis op de moeilijke manier leren...

Een week geleden kwam mama mij op een ochtend helpen met enveloppen schrijven. Omdat mijn aanstaande man nog lekker in bed lag uit te rusten van een lange nacht werken dacht ik bij mezelf, "Laten we die arme jongen sparen". Ik verwachte mama elk moment dus liep ik vast naar beneden om haar open te doen zodat zij niet op de bel zou drukken en die lieve vent van mij wakker zou bellen.

Daar liep ik, op mijn sloffen de koude betonnen trap af. Slof, slof, slof. Ik was er bijna. Nog een stuk of 5 treden te gaan, en toen gebeurde het.
Ik gleed uit, en voordat ik er iets aan kon doen had de zwaartekracht mij in zijn greep.
BAM, BAM, BAM. Daar lag ik, onder aan de trap. Op de koude vloer. Een hoopje ellende. Kennelijk had ik een flinke gil uitgeslagen want daar hoorde ik hem al aanstormen. Mijn redder in nood.
Binnen 1 seconde zat hij voor mij. Door de klap kon ik niets uitbrengen. De bel ging. Mama stond voor de deur. Ewout deed open. Toen zij mij zag liggen slaakte ook zij een noodkreet uit, waarop Ewout heel ferm reageerde, "Doe eens normaal, we gaan hier niet staan gillen!" (My hero!)

Uiteindelijk heeft Ewout mij naar boven gedragen. Ik moest blijven staan, want zitten ging niet. Daarvoor was ik te vaak gestuiterd op mijn stuitje. (Daarom noemen ze het zo.... een aha erlebnis!)

We belden 112. Ewout stond zo'n miep van de spoedeisende hulp te woord. Ze wou mij spreken:
"U bent gevallen" - dat klopt. "Waar hebt u pijn?"- aan mijn stuitje.
"U hebt dus pijn aan uw gat, als het ware"- nee, het is echt meer mijn stuitje dat pijn doet.
"Kunt u nog zitten"-moeizaam. "Kunt u uw benen nog bewegen" - ja. (God zij dank).
"Dus eigenlijk heeft u gewoon heel erg veel pijn aan uw gat?"- aan mijn STUITJE ja.

(Dit werd gênant).

De mevrouw ging een broeder op een motor naar ons toe sturen. 10 minuten later stond er een boom van een vent in mijn zitkamer. Hij trok zijn latex handschoenen aan en onderzocht of alles het nog deed. Hij hield mijn benen omhoog en kneep in mijn armen, voelde mijn nek en vroeg heel bescheiden of hij mijn onderrug mocht bekijken.

We zijn er met de schrik van af gekomen. Die dag is er toch nog een grote lading enveloppen de deur uit gegaan, met dank aan het schrijf-team. Mijn stuitje is hoogstwaarschijnlijk wel gebroken of zeer ernstig gekneusd. Maar een stuitje gips je niet makkelijk in. Dus roep ik nu bij elke beweging die ik maak "AUW, mijn stuitje"...

Maar als we de mevrouw van de spoedeisende hulp moeten geloven zou ik de hele dag roepen,
"AUW, mij gat"!







zondag 29 april 2012

Raar spreekwoord

Vroeger op de basisschool leerden we spreekwoorden en gezegden uit het "Spreekwoordenboek". Daarin stonden allerlei spreekwoorden met een uitgebreide uitleg. Toch vond ik regelmatig een spreekwoord dat ik niet snapte. Niet omdat ik de uitleg niet kon volgen, maar om dat ik me de situatie niet kon voorstellen. Zo ook het welbekende "Wie zijn billen brandt, moet op de blaren zitten". Ja, logisch, vond ik. Maar welke idioot brandt er nou zijn billen? En hoe doe je dat dan?

Het blijkt nog verrassend simpel te zijn ook: gewoon als je moe bent vlak voor een optreden met de band even gaan zitten op dat kistje dat er zo aanlokkelijk relaxed bij staat. Ideale hoogte, ideaal formaat. Dan alleen maar wachten tot de lichttechnicus de knop indrukt om een flinke kokende rookstoot recht in je bil te geven.

Ai! Wat doet dat pijn! Vandaag vóór het optreden op de Neude nog even langs de EHBO post gelopen. Daar werd ik meteen maar op een brancard gelegd. Iedereen erbij: artsen, verpleegsters, politie, het voltallige brandweer team van het derde district, de plaastselijke frietboer en zijn tante Sjaan. Blijken mijn billen ineens razend interessant te zijn en nog uitzonderlijk geestig ook, want wat hebben ze gelachen met zijn allen! De spreekwoorden waren uiteraard niet van de lucht en de woordspelingen rolden bij bosjes over mijn brancard. Gelukkig zag mijn bil er de lol ook van in en lachte mijn kont dus hartelijk mee.

Wel jammer dat ik nu de komende dagen op tour ben met de band, want Caroline en ik zouden ongetwijfeld zoals meestal uren dubbel liggen om de vreemde situatie uit het spreekwoord! Meestal blijven de grappen komen aan de lopende band een waar sushi restaurant waardig. De kracht van herhaling is er bij mij met de paplepel ingegoten. Zo waren we met mijn ouders afgelopen week in Haarlem, waar mijn vader door de rechter beëdigd werd als onbezoldigd Buitengewoon Ambtenaar van de Burgerlijke Stand, zodat hij ons huwelijk kan sluiten op 8 juni. Zodra we de rechtszaal uitliepen begonnen de ambtenaren-grapjes en woordspelingen. Als een waar ambtenaar heeft mijn vader de grappen geïncasseerd, tenminste, tot 17.00 uur, want daarna zat zijn dag er uitaard op. Uiteraard heeft mijn moeder nog geprobeerd de grappen voort te zetten, maar ze bleek het juiste formulier niet bij zich te hebben. Morgen om 09.00 uur zou zij zeker de eerste zijn.

Overigens heeft mijn lieve vader vandaag nog een speciaal door mijn moeder bijeen gezocht nood-brandwonden-op-de-bil-pakket bezorgd in Utrecht. Uiteraard vóór 17.00 uur en met ondertekende aanvraag in drievoud.

Dreams do come true!


Het is traditie dat bruid en bruidegom de nacht voordat zij gaan trouwen niet bij elkaar slapen. Een nacht valt te overzien, maar ik moet mijn bruidegom nu een hele week missen...
Ik slaap deze week in mijn ouderlijk huis, in mijn oude kamer, en draai mijn oude vertrouwde muziek. De kamer is inmiddels omgebouwd tot een smaakvolle studeerkamer. De posters uit de Hit-krant hangen al jaren niet meer aan de muur, en de foto’s van alle schoolfeestjes met gekke vriendinnen en oude liefdes liggen ergens op zolder onder in een doos...
De laatste maanden gaan vooral over vooruitkijken. Over de toekomst. Ik ga trouwen. Maar af en toe is het fijn om even terug te kijken. Droomde ik hier al jaren van? Al die uren hier in dit kamertje, luisterend naar Skyradio ‘the love songs’, meedansend met de videoclips op MTV en zwijmelend bij de serie Dawsons Creek. Zo zou het gaan...
Ik droomde van de ideale man die op een dag smoorverliefd op mij ging worden. Mij in zijn armen zou nemen, op zou tillen, rondjes zou draaien en nooit meer los zou laten.
Die naïeve tieners droom leerde ik al gauw af. Jongens waren helemaal niet zo charmant als in de ‘romantic-comedies’. En verliefd waren ze ook niet zo gauw. Ik wel. Ik was om de haverklap verliefd. Althans, dat dacht ik. Dan gingen alle romantische liedjes over mij en mister right.
Nu heb ik de liefde gevonden. The real deal. Ik heb mijn eigen Robbie Williams. Net als in alle tiener-movies schrijft hij liefdes liedjes voor mij. Voor hem ben ik het mooiste meisje van de wereld en hij wil de rest van zijn leven met mij delen.
Dreams do come true!

zondag 22 april 2012

Passessie


Een trouwjurk passen is zo simpel niet. Er komt kennelijk een hele hoop ‘gevoel’ bij kijken.
Allereerst kun je niet zomaar een winkel in lopen en een aantal jurken aan proberen (dat zou veel te makkelijk zijn). Nee, dat moet op afspraak gebeuren, zodat de verkoopster op dat moment uitgebreid de tijd kan nemen om zich met jouw keuze te bemoeien en je eens flink door de mangel te halen.
Mijn eerste passessie verliep nog wat onwennig.
‘Het was mijn dag’, werd de hele tijd geroepen door Wilma, de verkoopster.
“Geniet je nog een beetje?” hoor ik een hoog stemmetje zeggen achter het geruis van de tientallen lagen tule die zich over mijn hoofd hebben gedrapeerd. Met een verhit hoofd en naarstig op zoek naar de uitgang van deze zoveelste jurk pers ik er een glimlachje uit.
“En, Wat doet het met je?!” zegt ze weer, als ik eindelijk ingesnoerd ben, en zij de jurk van achteren heeft vastgeklemd met reuze wasknijpers, omdat ik maatje XXXXL aan heb. Ik zie inmiddels weinig verschil met de 20 andere jurken die ik vandaag al aan heb gehad.
“Ik weet het niet”, probeer ik nog, en draai maar een paar rondjes voor de spiegel.
 “Ja, ik ziet het” zegt de Haagsche verkoopster in haar meelevende toon. “Er gebeurt hier heel veel!” En hevig knikkend gebaart ze met haar hand naar de gehele jurk. Ik kan alleen maar denken,... wat gebeurt er dan?
“Hij sluit goed aan in je Tallje, dat wel”? (Mijn wat?!) Oh Taille. Natuurlijk...
Opeens is Wilma eruit.
“Volgens mij deed die eerste jurk meer met je”. In dit geval heeft Wilma gelijk. Bij het passen van de aller eerste jurk schoten de tranen in mijn ogen. (Duidelijk een beginnersfout, want dat bleek achteraf natuurlijk de duurste jurk in de winkel te zijn).
We doen de eerste jurk weer aan...
“Is dit jouw jurk?” vraagt ze telkens. “Zeg je ja tegen de jurk?” Ze kijkt mij erg hoopvol aan.
Hoe kom ik hier nou weer vanaf?!
Wilma heeft hem al bijna besteld, want de levertijd van de jurk is 4 maanden minstens,  waarschuwt ze mij. Ik ben eigenlijk al aan de late kant, maar als ik hem ‘nu’ bestel gaat het nog ‘net’!
Onder het mom, “Ik moet er nog een nachtje over slapen” ontspringen we de dans en kunnen we uiteindelijk ongedeerd de winkel verlaten. Bij de uitgang krijg ik nog een overdreven glossy kaart in mijn hand gedrukt, met een handgeschreven bericht erin.
“Lieve Caroline, Tot gauw. De jurk staat je prachtig, laat je gevoel spreken.
Liefs, Wilma”

Need I say more...
(Mijn gevoel zei dat we hier niet meer terug kwamen)